روزه داری چگونه مایه آرامش جان و دل می‌شود؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، روزه داری ذکری است که از صبح صادق تا غروب خورشید بصورت مداوم در جان و دل روزه دار ساری و جاری است و موجب اطمینان قلب و آرامش نفس می‌شود. ذکر به معنای یاد کردن، بر زبان راندن، به یاد آوردن، آوازه، ثنا، دعا، ورد آمده است و در کلمات عارفان به معنای یاد کردن، مواظبت بر عمل، حفظ، طاعت، نماز و قرآن تعبیر شده است و  بر خلاف تصور عموم صرفا گردش زبان به اسماء الله نیست.

روزه داری یعنی محافظت انسان بر اعضا و جوارح خویش و رعایت محرماتی که باعث باطل شدن این فریضه است. این محافظت از نوع خاص سخن گفتن گرفته تا خوردن و آشامیدن و ممنوعیت‌های جنسی را شامل می‌شود و مانند دیگر عبادات دارای مراحل و مراتبی می‌باشد و هر فرد به فراخور مرتبه عبادتی که انجام می‌دهد از نتیجه آن برخوردار می‌گردد.

نکته‌ای که حائز اهمیت بسیاری در مورد روزه‌داری است اینکه، چون روزه داری فوائد زیادی برای بدن و سلامت جسمانی انسان‌ها دارد، ممکن است برخی‌ها از فوائد معنوی آن غافل مانده و یا حتی صرفا به نیت سلامتی اقدام به روزه داری کنند که این نیت باعث خدشه دار شدن و احیانا ابطال این فریضه می‌گردد، چون تمامی عبادت‌ها به‌ شرطی مورد قبول حق تعالی قرار می‌گیرد که صرفا به خاطر اطاعت امر خداوند و کسب رضایت جل جلاله باشد.

یکی از عواملی که آرامش روانی ما را تهدید می‌کند احساس عدم کنترل بر اوضاع خودمان است که می‌تواند در ضعف اعتماد به‌ نفس ریشه داشته باشد. روزه داری یعنی کنترل ارادی بر خوردن و نوشیدن و حرف زدن و برقراری روابط جنسی که می‌تواند اعتماد به‌ نفس فرد روزه دار را تا حد زیادی افزایش دهد و ضمن دستیابی به احساس موفقیت و قدرت، زمینه تقویت اراده و تسلط فرد بر تمامی زوایای زندگی اش را ایجاد نماید.

همچنین جنبه مهم دیگر، یکسان بودن مردم در این عبادت بزرگ و همگانی است که می‌تواند با ایجاد شرایط یکسان، حس همدلی و اتحاد معنوی در افراد به وجود بیاورد و برای همین سیره امامان معصوم علیهم السلام و سفارش بزرگان دینی هماره این بوده است که در ایام رمضان از ریخت و پاش در خوردن و سفره‌های رنگین در مهمانی‌های رمضان اجتناب شود تا اثری که از معنویت این ماه انتظار می‌رود، حاصل شود و برای همین حضرت امام باقر(علیه السلام) مى‌فرماید: روزه و حج آرام بخش دلهاست چون حج نیز مانند روزه عبادتی است که انسان در آن از رنگ و لعاب فردیت و تک گرایی و متمایز شدن به دور است و می‌تواند به آرامش روانی حاصل از این یکدستی دست پیدا کند.

اگر عوامل روانی و معنوی را در کنار سایر عوامل مادی و جسمانی مانند دفع چربى‌هاى مزاحم، تنظیم فشار، قند خون و موارد دیگر قرار دهیم، فرد در حالت عروج معنوی و مادی قرار می‌گیرد و در این حالت طبق فرمایش پیامبر اکرم (ص) فرد در معرض نفوذ شیطان قرار نمی‌گیرد و شیطان از ما دور می‌شود، رویش سیاه و پشتش می‌شکند. اما بدیهی است که شرط وصول به تمامی این آثار، رعایت شرایط روزه داری به صورت تام و کامل می‌باشد و صرفا نخوردن و نیاشامیدن موجب دسترسی به فضایل و گنج‌های نهان در این عبادت بزرگ نخواهد بود.

انتهای پیام/