به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از دانش روز، محمد رضا نخعی کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی و مشاور دانش روز گفت: ما مسلمانان به درستی معتقدیم که قرآن تنها نسخه نجات دهنده بشر است . لذا بهترین راه و روش تربیت فرزندانمان تکیه بر آموزه های گرانسنگ دینی است . از جمله عواملی که در این آموزه ها دیده می شود نقش والدین در تربیت فرزندان است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانش روز،, دانش روز, دانش روز, ،,تربیت فرزند داروی خاصی ندارد که بگوییم والدین یا فرزندان مصرف کنند تا به هدف خود که همان تربیت است برسند. مهمترین نکته در تربیت فرزندان رفتار والدین در حضور فرزندان می باشد. پدر و مادری که در مقابل دید فرزندان خود اقدام به دعوا، خشونت و پرخاشگری می نمایند قطعاً این انتظار را نداشته باشند که فرزندشان در آینده فردی با ادب و با تربیت بشود. متاسفانه رفتارهای والدین با یکدیگر امروزه به دلیل شرایط زندگی بسیار محدود و همان میزان کم هم مطلوب نیست .
,در یک آزمایشی که دریکی از دبیرستانها انجام گرفته جمله ناقصی روی کاغذ نوشته شده و از دانش آموزان خواسته شده که آن را تکمیل نمایند و آن جمله این بوده است که «ازپدر خود می خواهم که … » یکی از دانش آموزان نوشته بود از پدر خود می خواهم که درهمان فرصت کمی که با ما هست به اندازه این جمله که کنترل تلوزیون کجاست حال مارا بپرسد.
,پدرو مادری که در مقابل دید فرزندانشان از کلمات نامناسب برای صدا زدن یکدیگر استفاده می کنند به تربیت فرزندان آسیب می رسانند و نباید غیر از خود دیگری را مقصر بدرفتاری کودکان خود بدانند چراکه گندم از گندم بروید جو ز جو.
,تحقیر کودکان در مقابل هم سن و سالانش یکی دیگر از عوامل پرخاشگری و بی ادبی فرزندان خواهد شد . به هیچ وجه فرزند خودرا در مقابل دید دوستان ، اقوام و حتی سایر برادران و خواهرانش تحقیرنکنیم . هیچ وقت به او نگوییم تو هیچی نمی شوی. اعتماد به نفس کودکان خود را از بین نبریم.
,در هنگام تصمیم گیریهای جمعی در خانواده حتماً نظر فرزندان خود را جویا شویم . به او کار بسپاریم و به کارهای خوبی که انجام می دهد یا نظراتی که می دهد احترام بگذاریم به هیچ وجه به او نگوییم که تو بچه ای و هنوز چیزی نمی فهمی . محبت به فرزندان خود را فراموش نکنیم آنها نیازمند محبت اند و اگر خدای نکرده این مهم را از ایشان دریغ کنیم قطعاً آنرا به عنوان یک نیاز در جای دیگری جستجو خواهند کرد . در انجام تکالیف دینی حتی الامکان در مقابل دید فرزندان از سستی و اهمال و رفع تکلیف حذر کرده و با انجام این تکالیف با روی باز و خاطری آسوده و چهره ای گشاده لذت عبادت را به کام فرزندانمان بریزیم که اگر اینچنین شد آینده آنها تضمین خواهد شد .
,در تربیت فرزندان در هیچ سنی تنبیه بدنی توصیه نشده است . این روش آسیبهای فراوانی به جسم و روح کودک و فرزندمان وارد می کند . مواردی زیادی در مراجعات به مرکز مشاوره از مشکلات جسمی کودکشان مانند لرزش دستها ، شب ادراری ، لکنت زبان ، ترس و … گلایه داشته اند که پس از بررسیها مشخص شده که عامل اصلی این اختلالات جسمی تنبیه والدین بوده است. تنبیه روحیه پرخاشگری در کودک را تقویت می کند. بچه هایی که تنبیه می شوند این عمل را در خفا بر سر خواهران و برادران خود و سایر بچه ها در می آورند . تنبیه فقط باعث می شود که کودک مدت کوتاهی آن رفتار نامطلوب خود را انجام نداده اما بلافاصله هنگامی که در شرایطی که به دور از تنبیه است قرار بگیرد آن عمل را با شدت بیشتری انجام می دهد. تنبیه باعث می شود که فرد تنبیه شونده نسبت به فرد تنبیه کننده یک حس انزجار داشته باشد . متاسفانه برخی از تنبیه ها موجب فرار فرزندان از خانه می شود.
,تنبیه محبت بین فرزندان و والدین را از بین می برد . به جای تنبیه باید از تقویت منفی استفاده کرد به عنوان مثال اگر کودکی مرتکب رفتار نامطلوبی شد و پس از راهنمایی و نصیحت مجدداً آن عمل را تکرار نمود باید از محرکهای خوشایند محروم شود یعنی از یک موقعیت مناسب جهت بازی یا یک وسیله ای که بدان علاقه مند است محروم شود . تبیه بدنی در آینده فرزندان بسیار تاثیر گذار است و مشخص شده که یکی از عوامل بی توجهی فرزندان در سن بزرگسالی به والدینشان همین تنبیه بدنی در دوران کودکی بوده است .
,انتهای پیام/ص
]
ارسال دیدگاه